Op welke manieren zouden zonnefilters het onderwaterleven kunnen schaden? Verschillende onderzoeken beschrijven dat zowel fysische als organische UV-filters nadelige effecten kunnen hebben op het onderwaterleven als ze in te hoge concentraties in het water voorkomen. Dit komt onder andere door : verhoging van de watertemperatuur door absorptie van UV-stralen verstoring van fotosynthese door reflexie van UV-stralen direct of indirect toxische effecten van de organische of chemische filters op het zeeleven. Dit kan leiden tot verminderde voortplanting, groeiremming, verbleking en afsterving van koraal, nadelige gevolgen voor de voortplanting en groei van vissoorten, neurotoxische effecten op zeedieren en accumulatie van filters in de voedselketen. Opwarming van de aarde en daarmee de temperatuur in de oceanen is een veel grotere factor voor het afsterven van het koraal dan hitte-absorptie door resten zonnebrandcrème maar alle maatregelen om het koraal te beschermen zijn wenselijk. Vandaar dat er waarschuwingen worden afgegeven om liefst UV-werende kleding te dragen bij koraalriffen of zonnebrandcremes die zo min mogelijk schade geven. Hierover hieronder meer.

De organische filters en het milieu Er wordt geschat dat er per jaar zo'n 14.000 ton zonnebrandcrème in de koraalriffen komt. Hiervan zou 10%, dus 1400 ton, uit oxybenzone bestaan. Zoals eerder beschreven kunnen organische filters in te hoge concentraties de watertemperatuur verhogen en zo het koraal beschadigen. Maar oxybenzone en octinoxate zijn in te hoge concentraties ook bewezen (foto)toxisch voor de algen die in symbiose met het koraal leven. Maar zijn de concentraties zonnefilters in de zeeën en oceanen hoog genoeg om schade aan te richten? Het korte antwoord: Deze concentraties worden bij sommige koraalriffen inderdaad gehaald. In laboratoriumomstandigheden (in vitro) blijken 7 typen koraal bij concentraties van rond de 50 ppm (parts per milion) oxybenzone (variërend van 8-340 ppm) te verbleken en te sterven. De concentratie oxybenzone rond de US virgin Islands en Hawaii varieert tussen de 75-1400 ppm en 0,8-19,2 ppm respectievelijk. Dit is dus voor de US-Virgin Islands ruim boven deze grens waarbij verbleking en sterfte van het koraal kan optreden. (Bron: Toxipathological effects of the sunscreen UV filter oxybenzone (benzophenone-3), on coral planulae and cultured primary cells and its environmental contamination in Hawaii and the U.S. Virgin Islands. Downs CA et al. Ach Environ Contam Toxicol 2016; 70 (2): 265-288).) ​ Een samenvatting van de belangrijkste schadelijke effecten van organische filters op koraalriffen en vissen wordt gegeven op de site van Beachapedia (Beachapedia): Reef Friendly Sunscreens - Beachapedia

De minerale filters en het milieu Zoals uitgelegd bij "zonnefilters en gezondheid" bestaan er minerale filters met microdeeltjes (0,1-10 micrometer) en nanodeeltjes (kleiner dan 100 nanometer). Zonnebrandcrèmes met zink zijn er met nano- en non-nano variant. Zonnebrandcrèmes met titanium zijn vrijwel allemaal met de nano-variant. Nano-deeltjes geven minder witte waas dan non-nano deeltjes. Maar nano-deeltjes zouden mogelijk meer schadelijk zijn voor het zeeleven dan non-nano deeltjes. Echter, er is ook meer onderzoek naar de effecten van nanodeeltjes op het zeeleven gedaan dan naar non-nano-deeltjes. Dit zou kunnen verklaren waarom er meer schadelijke effecten van nanodeeltjes zijn gevonden. Ook zouden nanodeeltjes makkelijker van de huid loslaten en in het water komen. ​ Non-nano-zinkoxide en het zeeleven Over de invloed van non-nano zinkoxide op het milieu is minder bekend omdat de meeste onderzoeken zich richten op nano-zinkoxide en nano-titaniumdioxide. Uit deze studies kunnen de effecten van non-nanozinkoxide op het milieu wel worden afgeleid. Zo zou zinkoxide in het water verbleking van koraal kunnen geven doordat het door verstrooiing en absorptie van UV-stralen de temperatuur van het water kan verhogen. Ook kan juist de reflectie van UV-stralen door zinkoxide partikels de fotosynthese van de algen op het koraal verstoren. Zinkdeeltjes kunnen neerslaan op het koraal en zo directe schade geven. Ook kunnen deze partikels opgenomen worden door vissen en sediment-filterende organismen. Zinkoxide kan ook uiteenvallen in zink-ionen en vrije zuurstofradicalen vormen. Beiden kunnen schadelijk zijn voor het zeeleven. ​ Nano-deeltjes en het zeeleven Hier is meer onderzoek naar gedaan. Nano-deeltjes kunnen op diverse manieren schade toebrengen aan het zeeleven. Nano-deeltjes kunnen fysieke schade veroorzaken aan het koraal waarop het neerdaalt en aan de dieren die het binnen krijgen of op zich krijgen (zo zijn er darmverstoppingen bij garnalenlarven beschreven, kieuwproblemen en exoskeletproblemen bij zeedieren). Ook kunnen nanodeeltjes schade geven door chemische reacties die ze aangaan met hun omgeving (o.a. zuurstofradicaalvorming). Nano-zinkoxide zou volgens het artikel Photochemical response of the scleractinian coral Stylophora pistillata to some sunscreen ingredients" van JP Fel in Coral Reefs (2019) 38:109–122 schade aan koraal kunnen toebrengen door direct aan het koraal te hechten, door opgeloste zinkionen en door vorming van vrije zuurstofradicalen. In dit artikel was de schade van nano-zinkoxide op de fotosynthese groter dan van alle organische filters! Zowel gecoate als ongecoate nano-deeltjes kunnen schadelijke gevolgen hebben op het zeeleven. Een studie uit 2018 vond dat ongecoate nano-zinkoxide meer verbleking (afstoten van algen) van koraal tot gevolg had dan nano-titanium dioxide. Een studie uit 2014 vond juist het tegenovergestelde. Beachapedia vat de effecten van zowel organische filter als nanodeeltjes op de mens en het zeeleven mooi samen: Reef Friendly Sunscreens - Beachapedia ​

Meestal zijn de concentraties van de filters in het water niet hoog genoeg om schadelijk te zijn maar bij sommige populaire plekken waar veel mensen komen wel. ​